Το ζήτημα είναι Μακεδονικό και όχι Σκοπιανό, κ. Τσίπρα.

Πολιτικές εξελίξεις φαίνεται ότι πυροδοτεί το “Μακεδονικό” και όχι “Σκοπιανό”, όπως αρέσκεται να το αποκαλεί ο Πρωθυπουργός κ. Τσίπρας.

Είναι σαφές ότι η πλειονότητα των Ελλήνων διαβάζει λάθος – κατά τη γνώμη μου- το ζήτημα. Προβιβάζουμε σε μείζον θέμα το όνομα, ενώ στην πραγματικότητα το σημαντικό είναι η αλλαγή του Συντάγματος της γειτονικής χώρας και η αποδοχή του status quo της περιοχής.

Με τον σύνηθη αλαζονικό του τρόπο, ο Πρωθυπουργός χωρίς να επιδιώκει πραγματικά εθνική συναίνεση και ενιαία εθνική θέση, στη λογική του “εμείς όλα τα λύνουμε”, προσπαθεί να ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις που ο ίδιος φαίνεται να έχει αναλάβει έναντι των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ, ερήμην του ελληνικού λαού. Με τον τρόπο του, με την διγλωσσία που τον χαρακτηρίζει, με την λογική του πολιτικού – κομματικού κέρδους ακόμα και σε αυτά τα ζητήματα, επιχειρεί να βάλει για μία ακόμα φορά διαχωριστικές γραμμές και να διχάσει.

Ο χαρακτηρισμός “ακροδεξιοί και νοσταλγοί της χούντας” όλων  αυτών που συμμετείχαν στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης από κυβερνητικά στελέχη, σύντομα θα φέρει αντίθετα αποτελέσματα και η ελληνική κυβέρνηση θα εκτεθεί. Με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα, το συλλαλητήριο της 4ης Φεβρουαρίου στην Αθήνα θα είναι πολλαπλάσιο αυτού της Θεσσαλονίκης.

Ο κ. Τσίπρας, όσο κι αν τα παπαγαλάκια και τα κανάλια πνίγουν τα συλλαλητήρια, θα βρεθεί εκτεθειμένος γιατί πολύ απλά η λύση του ζητήματος δεν είναι ούτε ώριμη ούτε εφικτή. Το κοινοβούλιο των Σκοπίων δεν φαίνεται να κάνει πίσω στα σημαντικά (Σύνταγμα κτλ) και η ελληνική πλευρά χάνει μία ακόμα ευκαιρία να καταδείξει την ανιστόρητη και τυχοδιωκτική πολιτική του κρατιδίου. 

Ο Τσίπρας δεν μπορεί να λύσει το Μακεδονικό, το Σκοπιανό ίσως το λύσει μαζί με τον ομόσταυλό του Ζάεφ.