Το αποδειπνο φως της ανάστασης

Αδέρφια, φίλοι μου,

Ας κρατήσουμε αναμμένη στις καρδιές μας

τη φλόγα απ’ τ’ απόδειπνο φως του Σωτήρος

που ανέτειλε ξανά την ημέρα της Ανάστασης

για τον άνθρωπο,

κερί Ανάστασης μες στις φούχτες μας,

μα πιο πολύ στον κόρφο της καρδιάς.

Έστω και μια σπίθα τρεμόσβηστη,

ατόφιο φως, ασπίδα μας

στις ανασαιμιές του πύρινου σκότους.

Ατόφιο φως να φέγγει τον δρόμο προς την Αρετή

που χάσαμε μες στις ιοβόλες γειτονιές

των επίπλαστων παραδείσων

που μας χάρισαν έπαθλο

για την ευήθεια της ιδιωτείας μας

αυτοί που ξέρουν να θωπεύουν

με πλεόνασμα ελλειμμάτων

διαφεντεύοντας την αξιοπρέπεια.

          Αδέρφια, Χρόνια Πολλά!

          Ας αφήσουμε να φωτιστεί η ψυχή μας

απ’ το αναστάσιμο φως της αγάπης

και να εγκολπωθεί την Τόλμη και την Αρετή

του Ελληνικού ιδεώδους.

Συγχωρέστε με να επαναλάβω κάτι

που το έχω ξανά ευχηθεί…

Μέσα στις μπόρες, στις σκοτούρες,

στις δολιχοδρομίες της ζωής,

στο άγχος για τον άρτον τον επιούσιον,

μέσα σ’ όλα αυτά που μας σκορπίζουν,

σκορπίζουν την ανθρωπιά μας,

μήπως έχουμε ξεχάσει ένα λιμάνι που μας λείπει;

Λιμάνι, μα και ναυπηγείο, ταυτόχρονα,

της ύπαρξής μας, της οντότητάς μας!

Το λιμάνι της αγάπης,

της αξιοπρέπειας, του σεβασμού!

Το μουράγιο της σεμνότητας,

της τιμής, της αρετής,

της τόλμης και του θάρρους!

Τον μόλο της καρδιάς,

της ανθρώπινης ζεστασιάς και θαλπωρής,

της στοργής γι’ αυτούς που αγαπάμε

και γι’ αυτούς που έπρεπε

– όλον τον κόσμο –

να αγαπάμε!

Το καρνάγιο της ευλάβειας, της προσευχής!…

Χρόνια Πολλά και φωτισμένα αδέρφια μου!

Προσευχηθείτε για το Αναστάσιμο αύριο

των ψυχών μας και της Ελλάδας μας!

Του κόσμου ολάκερου!!

Προσευχηθείτε!

Προσευχηθείτε και γρηγορείτε!

Αφυπνιστείτε, ανδρωθείτε, αγωνιστείτε!!

Χρόνια Πολλά!

Χρόνια Ελεύθερα! Ανθρώπινα Χρόνια!

Ανθρώπινα κι Ελληνικά!!

Είθε!

Χριστός Ανέστη!!

Ιωάννης Παναγάκος